Posts tagged: ψυχολόγος

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η σύγκρουση είναι σύμφυτη με την έννοια της οικογένειας, δεδομένου ότι αυτή αποτελείται από μέλη που εθελοντικά προσχώρησαν στο σύστημά της (σύζυγοι) και παιδιά, που αναγκαστικά ανήκουν σε αυτή.

Το σύστημα της οικογένειας παρουσιάζει τη συχνότερη και μεγαλύτερη σύγκρουση από όλα τα κοινωνικά συστήματα.

Οι έρευνες έχουν δείξει ότι τα συγκρουσιακά σχήματα θεμελιώνονται κατά τα πρώτα χρόνια της συμβίωσης και κατά την απόκτηση παιδιών.

Ακριβώς εκείνη την περίοδο εδραιώνονται και τα σχήματα επικοινωνίας, τα οποία, ανάλογα με την αποτελεσματικότητά τους, θα καθορίσουν την ικανοποίηση από την οικογενειακή ζωή.

Οι ερευνητές κατέληξαν ότι συχνότερες είναι οι συγκρούσεις μεταξύ αδελφών, έπονται οι διαμάχες γονέων-παιδιών, και τέλος, οι διαπληκτισμοί μεταξύ συζύγων.

Το παρόν άρθρο θα εστιάσει σε αυτές τις 3 διαμάχες.

Τα είδη της σύγκρουσης
Θα μπορούσαμε να διακρίνουμε πέντε είδη (προβληματικών) συμπεριφορών που χρησιμοποιούμε όταν συγκρουόμαστε:

Αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε την κάθε έντονη (συναισθηματικά) κατάσταση.
Δεχόμαστε την επιθετικότητα του άλλου και κατά κάποιο τρόπο υποτασσόμαστε.
Αναζητάμε ένα «διαιτητή» για να ρυθμίσει τη σύγκρουση.
Κυρίως γινόμαστε εμείς επιθετικοί και
Σπάνια μπαίνουμε στη διαδικασία να βρούμε τις αιτίες των προβλημάτων και να τις αναλύσουμε.
Οι αιτίες της σύγκρουσης στην οικογένεια
Αυτό που έχει σημασία για τα μέλη μιας οικογένειας δεν είναι να αποφεύγουν τη σύγκρουση, αλλά να γνωρίζουν τις αιτίες της και τους τρόπους διευθέτησής της.

Για να γνωρίζει κάποιος τις αιτίες μιας σύγκρουσης πρέπει να κάνει αυτό που λέγεται αυτοπαρατήρηση.

Σαφώς, οι αιτίες μίας σύγκρουσης μπορεί να είναι οικονομικές, κοινωνικές κτλ, που αποτελούν το πρακτικό πρόβλημα μιας κατάστασης. Όμως αυτό που θα οδηγήσει στη σύγκρουση είναι τα συναισθήματα που υποβόσκουν πίσω από τη κάθε κατάσταση.

Πριν από 200 χρόνια, δεν είχαμε μετρήσεις για την ευτυχία. Η φτώχεια που επικρατούσε και που στερούσε ακόμα και τις βασικές ανάγκες για φαγητό, ρουχισμό και στέγη δεν άφηνε περιθώρια για παραπάνω σκέψεις. Ο πόλεμος ήταν κάτι που οι περισσότεροι είχαν βιώσει και που η αξία της ζωής δεν κατείχε τον τόσο σημαντικό ρόλο που κατέχει στην σημερινή εποχή.

Η αρχή του 20ου αιώνα στιγματίστηκε από τους 2 παγκόσμιους πολέμους, τον κινέζικο εμφύλιο, τον πόλεμο της Κορέας, τον πόλεμο του Βιετνάμ κ.ο.κ. Θεωρούσαν ότι η χρήση βίας ήταν ο μόνος τρόπος επίλυσης προβλημάτων.

Ο 18ος αιώνας, στα περισσότερα μέρη του κόσμου ήταν μια εποχή μεγάλης σκληρότητας απέναντι στα παιδιά, τα ζώα, τους ψυχικά ασθενείς, τους άπορους, τους φυλακισμένους και τους σκλάβους. Οι αρρώστιες αφάνιζαν ολόκληρους πληθυσμούς και το προσδόκιμο ζωής δεν ξεπερνούσε τα 40 χρόνια, (συγκεκριμένα στην Ελλάδα στα 36 έτη ανέρχονταν η μέση διάρκεια ζωής τον 19ο αιώνα και η οποία άρχισε να αυξάνεται βαθμιαία από τα τέλη του συγκεκριμένου αιώνα).

Διανύοντας τον 21ο αιώνα αντιλαμβανόμαστε σε πόσο καλύτερες συνθήκες ζωής μεγαλώνουμε ειδικά όσον αφορά την επιβίωση μας.

Ιεραρχία του Maslow
Το κατώτερο επίπεδο στην ιεραρχία του Maslow, το οποίο αποτελείται από τις σωματικές ανάγκες, εκφράζει τον αγώνα του ανθρώπου για επιβίωση (φαγητό). Το επόμενο σκαλοπάτι αντιστοιχεί στην ανάγκη για ασφάλεια (μια στέγη πάνω από το κεφάλι του) και το τρίτο είναι η ανάγκη του ατόμου να ανήκει σε μια ομάδα, δηλαδή η φυσιολογική ανθρώπινη επιθυμία να γίνεται αποδεκτό και να εκτιμάται από άλλους.

Στην σημερινή εποχή έχουμε καταφέρει να εκπληρώσουμε αυτά τα τρία επίπεδα (ειδικά στον δυτικό κόσμο) και επιπλέον υπάρχει μια γενικότερη τάση στο να επιδιώκουμε και τα 2 ανώτερα επίπεδα της αυτοεκτίμησης και αυτοπραγμάτωσης. Τα επιτεύγματα του 21ου αιώνα έχουν φέρει τον άνθρωπο να ωφελείται από τα θαύματα στην ιατρική, στην επικοινωνία, στην συγκοινωνία και γενικότερα τις ανέσεις στην καθημερινή ζωή.

Στην σημερινή κοινωνία όμως βλέπουμε ότι ο άνθρωπος είναι απογοητευμένος γιατί ζούμε σε μια εποχή στην οποία το κουβάρι της κοινωνίας ξετυλίγεται με ολοένα και μεγαλύτερη ταχύτητα, όπου ο εγωισμός, η βία και η μοχθηρία καταστρέφουν καθετί καλό. Η εγκληματικότητα και οι άλλες κοινωνιοπαθολογικές ενδείξεις, διαζύγια, εξάρτηση, κακοποίηση , ρουσφέτια, μίζες, απάτες κτλ είναι κοινό φαινόμενο και όλα εκφράζουν μια γενική κατάρρευση της ηθικής δομής της σημερινής κοινωνίας. Στην εποχή της selfie, όπου πολλοί από εμάς νιώθουμε υποχρεωμένοι να μεταδίδουμε κάθε μας κίνηση και κάθε μας γεύμα αντιλαμβανόμαστε πόσο εγωκεντρικοί και εμμονικοί με τον εαυτό μας έχουμε γίνει. Η συλλογικότητα, το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο μας και ο αλτρουισμός έχουν εκλείψει.

Από τα παραπάνω εύλογα θα υποπτευόταν κάποιος ότι ο σημερινός άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος, παρ όλη την εμφανή πρόοδο στην επιστήμη και στην τεχνολογία. Πώς μπορούμε λοιπόν να έχουμε αισιοδοξία για το μέλλον; Για ένα ευτυχισμένο μέλλον;