Η διάσπαση προσοχής και το υπερκινητικό σύνδρομο (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) αποτελούν μια από τις πιο συχνές μορφές διαταραχής παγκοσμίως.
Συμπτωματολογία ΔΕΠΥ
Η συμπτωματολογία του ΔΕΠΥ χωρίζεται καταρχάς σε δύο μέρη, α) σε πρωτογενή και β) σε δευτερογενή συμπτώματα.
Α) Πρωτογενή συμπτώματα: διάσπαση προσοχής, αυθόρμητες κινήσεις και υπερκινητικότητα.
Β) Δευτερογενή συμπτώματα: δυσκολίες στην συμπεριφορά, σχολική αποτυχία που πιθανόν να έχουν να κάνουν και με άλλες μαθησιακές δυσκολίες, επίσης έλλειψη φίλων ή έλλειψη κοινωνικών σχέσεων και χαμηλή αυτοπεποίθηση (Holowenko, 1999).
Πότε ένα παιδί έχει ΔΕΠΥ;
- Να υπάρχει εκδήλωση του συνδρόμου πριν από τα 7 χρόνια του παιδιού
- Να έχει το σύνδρομο διάρκεια τουλάχιστον 6 μήνες
- Να είναι εμφανές ως ένα σημείο ως “εξελικτική απόκλιση”
Πώς λειτουργεί ένα παιδί με ΔΕΠΥ;
Τα κύρια χαρακτηριστικά του ΔΕΠΥ στο σχολείο μπορούν να επικεντρωθούν στα εξής σημεία:
- Διάσπαση προσοχής.
- Τα παιδιά σηκώνονται από την θέση τους και τριγυρίζουν στο χώρο.
- Ενοχλούν τους συμμαθητές τους.
- Οι εργασίες που παρουσιάζουν είναι απρόσεκτες και ημιτελείς.
- Είναι ανοργάνωτοι.
- Διακινδυνεύουν δίχως να υπολογίζουν τις συνέπειες.
- Φλυαρούν ακατάπαυστα.
- Δεν ακούνε τον άλλο, όταν μιλάει, και διακόπτουν διαρκώς μια συζήτηση.
- Εισχωρούν σε καταστάσεις απρόσκλητοι και δεν περιμένουν την σειρά τους σε ομαδικές εργασίες και παιχνίδια.
Η διάγνωση του ΔΕΠΥ είναι κλινική. Αυτό σημαίνει ότι για να κάνει κανείς μια διάγνωση θα πρέπει να υποπτευθεί μια κλινική κατάσταση ορμώμενος από προβλήματα συμπεριφοράς. Θα πρέπει να υπάρξει σαφής διαχωρισμός μεταξύ περιβαλλοντικών, γνωστικών και βιολογικών πεδίων.
